تبلیغات
تفسیر سوره الرحمن - تفسیر آیات 17 تا 30
سه شنبه 11 اسفند 1388

تفسیر آیات 17 تا 30

   نوشته شده توسط: گروه کهکشانی    

رَب المَْشرِقَینِ وَ رَب المَْغْرِبَینِ(17)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(18)مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ(19)بَیْنهُمَا بَرْزَخٌ لا یَبْغِیَانِ(20)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(21)یخْرُجُ مِنهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَ الْمَرْجَانُ(22)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(23)وَ لَهُ الجَْوَارِ المُْنشئَات فى الْبَحْرِ كالاَعْلَمِ(24)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(25)كلُّ مَنْ عَلَیهَا فَانٍ(26)وَ یَبْقَى وَجْهُ رَبِّك ذُو الجَْلَلِ وَ الاكْرَامِ(27)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(28)یَسئَلُهُ مَن فى السمَوَتِ وَ الاَرْضِ كلَّ یَوْمٍ هُوَ فى شأْنٍ(29)فَبِأَى ءَالاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ(30)

 

ترجمه تفسیر المیزان جلد 19 صفحه 154

ترجمه آیات

و جن را از شعله اى از آتش خلق كرد (15).

پس اى جن و انس ! دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را كفران مى كنید؟ (16).

پروردگارى كه پروردگار دو مشرق و دو مغرب (تابستانى و زمستانى )(17).

پس اى جن و انس دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را كفران مى كنید؟ (18).

دو دریا (یكى شیرین در مخازن زیر زمینى و یكى شور در اقیانوس ها) را بهم متصل كرد (19).

و بین آن دو فاصله اى قرار داد تا به یكدیگر تجاوز نكنند (20).

پس اى جن و انس دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را تكذیب مى كنید؟ (21).

و از آن دو لولو و مرجان بیرون مى آید (22).

پس دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را تكذیب مى كنید؟ (23).

و براى او است كشتى هایى كه در دریا چون كوه پدید آمده (24).

دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را تكذیب مى كنید؟ (25).

هر چه بر گرده زمین است نابود مى شود (26).

تنها ذات پروردگارت باقى مى ماند، چون او داراى صفات جلال و جمال است (27).

پس دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را تكذیب مى كنید؟ (28).

همه كسانى كه در آسمان ها و زمینند از او در خواست مى كنند، و او روزه مشغول كارى نو است (29).

پس دیگر كدامیك از نعمت هاى پروردگارتان را تكذیب مى كنید (30).

 

 

بیان آیات

وَ خَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ

كلمه ((مارج )) به معناى زبانه خالص و بدون دود از آتش است

و بعضى گفته اند: به معناى زبانه آمیخته با سیاهى است .

 

و مراد از ((جان )) نیز مانند انس نوع جن است ، و اگر جن را مخلوق از آتش دانسته به اعتبار این است كه خلقت جن منتهى به آتش است.

و بعضى گفته اند: مراد از كلمه جان پدر جن است ، (همان طور كه گفتند: مراد از انس ، پدر انسان ها، آدم (علیه السلام ) است ).

مقصود از مشرقین و مغربین و معناى آیه : ((مرج البحرین یلتقیان ...))

رَب المَْشرِقَینِ وَ رَب المَْغْرِبَینِ

منظور از ((دو مشرق ))، مشرق تابستان و مشرق زمستان است ، كه به خاطر دو جا بودن آن دو چهار فصل پدید مى آید، و ارزاق روزى خواران انتظام مى پذیرد.

بعضى هم گفته اند: مراد از دو مشرق ، مشرق خورشید و مشرق ماه است ، و مراد از دو مغرب هم دو مغرب آن دو است .

مَرَجَ الْبَحْرَیْنِ یَلْتَقِیَانِ بَیْنهُمَا بَرْزَخٌ لا یَبْغِیَانِ

كلمه ((مرج )) - با سكون راء - كه مصدر فعل ماضى ((مرج )) است به معناى مخلوط كردن و نیز به معناى رها و روانه كردن است ، هم موقعى كه مى خواهى به طرف بفهمانى كه فلانى فلان چیز را مخلوط كرد، مى گویى ((مرجه ))، و هم هنگامى كه مى خواهى بفهمانى فلان چیز را رها و یا روانه كرد، مى گویى ((مرجه ))، ولى در آیه مورد بحث معناى اول روشن تر به ذهن مى رسد و ظاهرا مراد از ((بحرین - دو دریا)) دریایى شیرین و گوارا، و دریایى شور و تلخ است ، هم چنان كه در جایى دیگر ازدو دریا یاد كرده فرموده : ((و ما یستوى البحران هذا عذب فرات سائغ شرابه و هذا ملح اجاج و من كل تاكلون لحما طریا و تستخرجون حلیه تلبسونها)).

و قابل قبول ترین تفسیرى كه درباره این دو آیه كرده اند این كه : مراد از دو دریا دو دریاى معین نیست ، بلكه دو نوع دریا است ، یكى شور كه قریب سه چهارم كره زمین را در خود فرو برده ،